.
.
.
ปัญหาของใคร...ก็ของคนนั้น
ไม่ว่าใครจะมองว่าเล็กน้อย หรือยิ่งใหญ่...แต่มันก็สร้างบาดแผลที่เสียดลึกลงในใจของคนนั้นได้
ฉันไม่เคยคิดว่า...คนที่เรียกตัวเองว่าเป็นผู้ใหญ่...ที่มีการศึกษาหรืองานดีๆทำ...จะพูดกลับกลอก เชื่อถือไม่ได้ และใจจืดใจดำได้ถึงเพียงนี้
เพียงเพราะว่าเขาไม่ได้ประสบพบกับปัญหาเหมือนที่พวกเราเจอมา
เพียงเพราะว่าเขาไม่ได้รู้สึกร่วมไปกับมรสุมที่กระหน่ำชีวิตเราตอนนี้...อย่างนั้นหรือ?
ไม่ได้อยากพูดทวงบุญคุณ...หรือเรียกร้องอะไรมากมาย
แต่อยากเตือนให้คิดสักนิดว่า
...ถ้าหากไม่มีเรามาก่อนแล้ว พวกเขามาถึงจุดสูงสุดของชีวิตได้อย่างไร
คนเราจะลืมรากเหง้าของตัวเองได้รวดเร็วขนาดนั้นจริงหรือ?
..................................ก็แค่นั้น
.
.
.
พวกผู้ใหญ่ที่ดีแต่พูด ทำตัวเบ่งเหมือนคางคก(ขึ้นวอ)แบบนั้นน่ะ
สมควรแล้วหรือที่จะให้ความเคารพจากใจจริง
เมื่อพูดกลับไปกลับมาอย่างนั้น ...ไม่เคยมีสัจจะกันบ้างเลยหรือไงนะ?
อยากบอกจริงๆว่า...คนเราก็โตๆกันแล้ว...จริงมั๊ย?
.
.
.
ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า มรสุมชีวิตครั้งนี้จะหนักหนาถึงเพียงนี้
เรื่องราวมันยากที่จะแก้ไขให้กลับมาเป็นอย่างเดิมได้
แล้วสุดท้าย...มันก็กลับแย่ลงยิ่งกว่าเดิม
ทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องเดียวกันซักหน่อย...แต่ทำไม ถึงทำให้เป็นเรื่องที่สอดคล้องกันไปได้นะ...?
ที่ฉันทำได้ตอนนี้ ก็คงมีแต่เรียนให้หนักขึ้นมากกว่าเดิม...มากขึ้นไปอีก
เพราะนี่เป็นเพียงอย่างเดียวที่ฉันคิดได้ในตอนนี้
ก็ได้แต่หวังว่า...เรื่องราวมันคงจบลงในทางที่ดีที่สุด
...ถึงแม้จะเป็นไปได้ยากเต็มที
