..
.
.
ฉันมีรักครั้งแรกเมื่อไหร่กันน้า...มันนานมากแล้วใช่มั๊ย?
รักครั้งแรกที่ไม่สมหวัง...
มันมักจะเป็นแบบนั้นเสมอ
แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น มันก็ฝังลึกในใจเรามาได้นานแสนนาน
ทำยังไงก็ลืมไม่ได้ ใช่มั๊ยล่ะ?
ทั้งหอมหวานและเจ็บปวด...รักครั้งแรกของฉัน
รักครั้งที่สองเหรอ?...มันเกิดขึ้นโดยฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่คอยมองแต่เขา...
ไม่รู้ว่าการกระทำของตัวเองที่ปฏิบัติต่อเขานั้นมันพิเศษกว่าคนอื่นยังไง...
ไม่รู้เลยจริงๆ...
...ฉันรักเพื่อนของตัวเอง...
ทั้งน่าขำ...และน่าเศร้าไปในคราวเดียวกัน
มารู้ความรู้สึกตัวเองเอาตอนจะแยกจากกันอยู่แล้ว...
ฮะๆ...ขำจนน้ำตาร่วง...
เจ็บจริงๆ เพิ่งรู้ซึ้งถึงอารมณ์คนที่ต้องแยกจากคนรักวันนั้นเอง
ผ่านมาเนิ่นนานถึงสี่ปี...
ฉันยังคงหลงเหลือความรู้สึกนั้นอยู่...แต่มันได้กลายเป็นแบบเพื่อนอีกครั้ง
ถึงตอนนั้นฉันจะเสียใจที่ไม่ได้บอกเขา
แต่ว่าวันนี้ฉันกลับดีใจที่อย่างน้อยฉันก็ได้ใช้เวลาร่วมกับเขาและได้รักเขาแบบเพื่อนอีกครั้ง
รักครั้งที่สาม
เกิดเร็ว และ จบเร็ว
ใครจะไปคิดว่าหนึ่งครั้งที่ได้คุยกับเขา
ใจฉันมันเต้นโครมครามซะจนอยากจะวิ่งหนีไปให้ไกล เพื่อที่เขาจะไม่ได้ยินเสียงหัวใจฉัน
ตลกใช่มั๊ยล่ะ?
ฉันรู้สึกได้ถึงความแปลกไปของตัวเอง
เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้วิ่งหนี แต่กลับเดินเข้าหา
ฉัน...บ้าไปแล้ว
แต่เราก็เป็นได้แค่เพื่อนกันเท่านั้นเอง
ก็เขาไม่ได้คิดอะไรกับฉันนี่นา
อย่างน้อยความรักครั้งนี้ก้ทำให้ฉันกล้าเสี่ยงที่จะรักและทำเพื่อคนที่รัก
ฉันดีใจที่ได้รู้จักและรักเขา...จริงๆ
ถึงจะฟังดูเหมือนฉันขี้ขลาด
แต่ว่าคนเราย่อมมีทางเดินเป็นของตัวเอง
เลือกที่จะเป็นตัวเองที่ไม่เหมือนใคร
เลือกที่จะทำอะไรก็ได้ตามที่อยากทำ
ถึงชีวิตฉันจะไม่สมหวังในความรัก
แต่ฉันก็มีความสุขที่ครั้งหนึ่งได้ทำอะไรที่ตัวเองอยากทำโดยไม่มีใครมาบังคับ
ฉัน..ก็เป็นฉันแบบนี้แหละ